Jego usta twardnieją.
Drzwi izby chorych otwierają się, zanim zdąży odpowiedzieć. Cofa się natychmiast, jakby samo wspomnienie o bliskości mogło być zagrożeniem, jeśli zostanie udzielone bez pozwolenia. Uzdrowiciel wchodzi z tacą parujących ziół i maści, a za nim podąża starsza kobieta w ciemnozielonej wełnie, ze srebrnymi włosami i na tyle autorytatywnym układem ramion, że potrafi uciszyć salę bez podnoszenia głosu. Znasz ją z widzenia, choć nie z zażyłości. Doña Mercedes Montenegro, ciotka Santiago, wdowa po byłym becie, strażniczka rodzinnej historii i jedna z niewielu kobiet w manada, która potrafi spojrzeć Santiago w oczy bez pochylania głowy.
„No cóż” – mówi, widząc, że się budzisz. „Ta dzielna dziewczyna nie chce umrzeć. Dobrze. Po tym wszystkim byłoby to niewygodne”.
Gdybyś miał więcej siły, mógłbyś się śmiać.
Uzdrowiciel się wierci. Dłonie sprawdzają puls, źrenice, bandaże na ramionach. Dowiadujesz się fragmentarycznie, że twoje plecy zostały poparzone, ale nie do kości, że płuca masz podrażnione od dymu, że jedno ramię najbardziej ucierpiało od spadających gruzów i że według wszelkich rozsądnych kryteriów nie powinieneś przeżyć wystarczająco długo, by Santiago dotarł do łazienki. Uzdrowiciel mówi to z lekką dezaprobatą, jakby twój upór stworzył papierkową robotę.
„Trzy dni” – mówi ci. „Spałeś trzy dni”.
Trzy dni.
Myśl ta zapada w pamięć w dziwny sposób. Gdzieś pomiędzy szokiem a wstydem. Podczas gdy ty unosiłeś się w ciemności, świat kręcił się bez ciebie. Ogień ostygł. Dzieci płakały. Ludzie rozmawiali. Ludzie zawsze rozmawiają.
Przełykasz ślinę. „Luna?”
Pokój się zmienia.
Nie dramatycznie. Tak byłoby łatwiej. Twarz Santiago się nie wykrzywia. Mercedes nie wzdycha. Ale cisza nadchodzi z zębami. Nawet uzdrowicielka zatrzymuje się na pół uderzenia serca, zanim wróci do nacierania maścią krawędzi twojego bandaża.
Santiago odpowiada: „Zniknęło.”
W ustach ci zaschło. „Gdzieś poszedł?”
„Nie wiemy.”
To kłamstwo, a przynajmniej nie cała prawda. Wiesz to od razu, a ze sposobu, w jaki Mercedes przesuwa laskę po podłodze, widać, że wiesz. Ale w potężnych rodzinach istnieją stopnie prawdy i rzadko są one przekazywane w całości.
Myślisz o czarnym Audi sunącym po mokrym od deszczu kamieniu. O okularach przeciwsłonecznych Valentiny w ciemności. O aksamitnej szkatułce na biżuterię na siedzeniu pasażera. O żadnych dzieciach. O żadnym spojrzeniu za siebie.
„Zostawiła je” – mówisz.
Tym razem nikt cię nie poprawi.
Uzdrowiciel kończy i zostawia cię z gorzką herbatą o smaku kory i blasku księżyca. Mercedes idzie za nim, ale nie wcześniej, niż dotknie twojej stopy pod kocem w krótkim, zaskakującym geście czułości, który ściska ci gardło. Potem drzwi się zamykają i znów zostajesz sam na sam z królem alfą.
Samotność to nie do końca trafne słowo. Santiago wypełnia przestrzeń w taki sam sposób, w jaki wypełnia ją pogoda.
Przez lata mieszkałeś w Monte Negro, w ślepym zaułku zarezerwowanym dla omegi, która jest pożyteczna, ale wystarczająco niska, by nie zagrażać eleganckiemu porządkowi rzeczy. Przybyłeś w wieku dziewiętnastu lat, po tym, jak twoi rodzice zginęli w osuwisku na autostradzie między Xalapą a Pueblą, a jedyna ciotka, która mogłaby cię przyjąć, uznała, że jedna dodatkowa buzia jest zbyt droga, skoro ta buzia należała do dziewczyny o zapachu omegi i bez posagu. Monte Negro potrzebowało pomocy w przedszkolu i prania. Ty potrzebowałeś schronienia. W ten sposób większość klatek zyskuje zasłony: przez praktyczność.
Przez wszystkie te lata Santiago zwrócił się do ciebie zaledwie dziesięcioma zdaniami.
To nie jest okrucieństwo, zupełnie. Obojętność potrafi tak dobrze udawać okrucieństwo, że siniak wygląda tak samo. Nigdy nie należał do wojowników, którzy zapędzają cię w kozi róg na korytarzach, opowiadając leniwe żarty o omegach, które rodzą się, by służyć. Nigdy do szlachcianek, które oglądają twoje ubrania, jakby ubóstwo mogło być zaraźliwe. Nie zwracał na ciebie wystarczającej uwagi, by cię osobiście poniżyć. Czasami to wręcz bolało.
A teraz spędził już trzy dni na krześle przy twoim łóżku.
Odchrząkujesz. „Powinieneś być ze swoimi dziećmi”.
Jego wzrok nie spuszcza cię z oka. „Jestem”.
Słowa te rozbrzmiewają w pokoju i nie przestają dźwięczeć.
Mówisz sobie, że znaczenie jest praktyczne. Że dzieci są w jednym pokoju dalej, a on mówi jak ojciec pod ostrzałem, a nie jak mężczyzna, który coś do ciebie mówi. Mimo to coś niepokoi cię w żołądku.
„Dlaczego?” pytasz, zanim ostrożność zdąży cię powstrzymać.
Jego odpowiedź jest natychmiastowa i ostra. „Bo kiedy wszyscy inni zawiedli, wpadłeś do płonącego domu”.
To powinno wystarczyć. To aż nadto. Jednak jego wyraz twarzy mówi, że kryje się pod tym coś więcej, coś starego albo świeżo zepsutego, nie sposób powiedzieć.
W końcu odwraca się w stronę okna. Deszcz spływa po szybie srebrnymi strzępkami. „Strażnicy na wschodnim dziedzińcu zostali odurzeni. System zraszaczy został ręcznie wyłączony. Drzwi do pokoju dziecięcego były zamknięte od zewnątrz. Ktokolwiek to zaplanował, wiedział, gdzie nas zranić”. Pauza. „Gdybyś zawahał się choć trzydzieści sekund dłużej, wróciłbym do domu i zobaczył trupy”.
Mocniej zaciskasz dłonie na filiżance z herbatą, żeby ukryć jej drżenie. „Widziałam, jak Valentina wychodziła”.
Powoli spogląda na ciebie.
„Powiedz mi dokładnie.”
