zacząć doprawiać ich wieczorny rosół. Uruchomo się od Thomasa, który wypływa z dziewczynki w mieście – siostryzenicy Sarah Whitmore. Tej nocy, po zupie, Thomas czuje, że jego działania się jak z ołowiu. Matka zmarła przy jego ciele i głaskała go po włosach z ochronną przykryą.
„Świat zewnętrzny chce cię wykrwawić, mój lwie” – mruknęła. „Ale ja hazardam dla ciebie ogród. Miejsce, w którym występuje nazwisko McKenna nigdy nie umrze”.
Kiedy Thomas zostanie zastosowany, zostanie zastosowany w „Oborze Hodowlanej” – konstrukcja, stworzona Silas dla koni, a teraz przerobiona na wzmocnione listwy i ciężkie kłódki. Jego kostka była przykute do belek nośnych samych i łańcuchami, które Hayes sprzedał swoje matce.
Horror farmy McKenna nie był nagłą, lecz powolnym, duszącym rozkładem. Przez następne pięć lat każdy syn podążał za Thomasem do stodoły. Logika Delilah była pokrętną mozaiką zniekształconych pism i kazirodczej obsesji. Wierzyła, że aby być podstawową „czystością” rodziny, musi być oparta na ich dziedzictwie. Nie sprowadzała kobiet do stodoły; sprowadzali siebie, a później dziewczęta, które „adoptowały” z mijanych obozowisk wędrowców lub z ubogich obrzeży – nieszczęśnice, których nigdy więcej nie widziano, a ich głosy ginęły w podmuchach górskich wiatrów.
Traktowała swoich synów jak zwierzęta hodowlane. Karmiły ich surowymi podrobami i zbożem, a za każdym razem, gdy ich księstwo groziło buntem, podawało im laudanum.
Elias, najbardziej wrażliwy z braci, mieszkał trzy lata w mroku dolnych stajni. Przez szpary w rysunku, jak zmienić się pory roku, a góry zmiana barwy z soczystej zieleni lata w szkieletowej szarości zimy. Sprawdzanie zapachu mydła ługowego swoich matki i sposób, jaki śpiewa „Skałę Wieków”, sprawdzanie testów ich żelaznych obroży.
„Ona już nie jest macierzysta” – szepnął Eliasz pewną noc do Jakuba, ale ich głosy były ledwo słyszalne wśród ryku bydła w sąsiedniej zatoce.
„Ona jest ziemią” – Jacob, a jego umysł został złamany przez narkotyki i izolację. „W końcu wszystko odzyskuje”.
Punkt kulminacyjny ich koszmaru przychodzącego 1892 roku. Caleb, najmłodszy, miał już osiemnaście lat. Był podłączony do pozwolono na pozór wolności, pełniąc funkcję „porucznika” matki, ponieważ jego duch został złamany przez pokolenie. Ale nawet Caleb miał punkt krytyczny.
wystąpienie zadania pochowania „Dziewczyny z Czerwoną Wstążką” – które wystąpiło kobiety, które Delilah przyprowadziło do stodoły, a które nie spowodowałoa „rozrodu” ani późniejszego porodu. Kiedy Caleb kopał lampy grób w lesie za stodołą, szczątki podstawowe. ja wiem. Drobne kości. Dziecięce czaszki, które zamykają jak ptasie jaja w ziemi.
Linia krwi McKenna nie była chroniona; Został poddana recyklingowi i zamieniona w błoto.
Caleb nie wrócił do domu tej nocy. Zamiast tego ukradł klucze z kołka w kuchni, gdy Delilah spała, trzymając Biblię otwartą na piersi niczym tarczę.
Wyzwolenie braci McKenna nie było śmiertelnem. Byłoby cichym, ponurym rozliczeniem. Kiedy drzwi stodoły się ujawniają i światło księżyca padło na czterech starszych mężczyzn, wygląda mniej jak ludzie, a bardziej jak jaskiniowe zwierzęta. Ich włosy były splątane słomą; skóra była półprzezroczysta, chorobliwie biała.
Thomas, całkowicie, wstał. Łańcuchy zabrzęczały, dźwięk, który definiował jego życie przez prawie dekadę. narzędzie na Caleba, a potem na dom, w oknie paliła się pojedyncza lampa.
„Czy ona śpi?” – pytanie Tomasz. Jego głos brzmiał jak zardzewiały zawiasy.
„Ona o nas śni” – powiedział Caleb, podając Thomasowi lekki żelazny łom.
Nie zabili jej. Śmierć, jak postanowili w milczącym porozumieniu tych, którzy cierpieli, była dla Delilah McKenny zbyt miłosierna.
Kiedy szeryf Crawford przybył trzy dni później na farmę McKenna, wywołany raportem Sarah Whitmore o „nieludzkich krzykach” dochodzących z północnych lasów, spodziewał się zaatakować wilka lub zdarzenie na farmie.
Zamiast tego zastał dom pusty. Stół był nakryty dla sześciu osób, a miski zimnej owsianki zamieniły się w kamień.
Podążył za odgłosem krzyków do Hodowli. Specyficzny go smród – zapach starej krwi, niemytych ciał i ostrych, leczniczy aromat laudanum.
W środku stodoły, w tym samym boksie, w którym Thomas był młodość, zaangażowanya się przykuta łańcuchem Delilah McKenna.
Bracia użyli tych samych żelaznych obręczy, które dla nich wykuła. Przykręcili łańcuchy bezpośrednio do desek dębowych. Miał sobie niedzielny czarny strój, ale jej welon był podarty, a jej oczy – te, które pastor Thompson kiedyś nazwał „niebiańskimi” – był szeroko otwarty z wolnościa i dzikiego, zwierzęcego strachu
