Kobieta spojrzała na Marka. W jej oczach nie było wdzięczności — raczej zmęczenie i jakaś cicha, dumna powściągliwość. — Nie trzeba było… — powiedziała cicho. — To nie była pomoc — odpowiedział spokojnie Marek. — To prezent od syna. Ja tylko… trochę pomogłem. Łukasz już ciągnął ją za rękę. — Otwórz, mamo! Elżbieta powoli rozwinęła opakowanie. W pokoju natychmiast rozszedł się słodki zapach czekolady. I nagle kobieta się rozpłakała. Cicho. Bezgłośnie. — Mamo… czemu płaczesz?.. — zaniepokoił się Łukasz. Objęła syna mocno. — To ze szczęścia… Marek stał przy drzwiach i czuł, jak coś ciężkiego rośnie mu w piersi. Rozejrzał się po mieszkaniu. Stare meble. Skromny stół. Wszystko czyste, poukładane… ale było w tym domu jakieś przytłaczające zmęczenie. — Elżbieto… — zaczął ostrożnie. — Powiedziałaś kiedyś, że „komuś weszłaś w drogę”… Kobieta gorzko się uśmiechnęła. — Bo tak było. — Komu? Elżbieta spojrzała mu prosto w oczy. — Pańskiemu wspólnikowi. Marek zesztywniał. — Grzegorz Keller. To właśnie do niego Marek jechał dziś na działkę. Na grilla. — Kiedy pracowałam w firmie — ciągnęła spokojnie Elżbieta — odkryłam poważne nieprawidłowości finansowe w kontraktach budowlanych. Pieniądze znikały przez podstawione spółki. — I przygotowałaś raport… — Tak. — I Keller się dowiedział. — Bardzo szybko. Na chwilę zapadła cisza. — Wezwał mnie do siebie — powiedziała cicho Elżbieta. — Powiedział, że jeśli nie zmienię raportu, zniszczy mi życie zawodowe. — I odmówiłaś. — Oczywiście. — A potem… — Potem zostałam zwolniona.
