Powiedzieli, że nigdy nie wyjdę za mąż. Dwunastu mężczyzn w ciągu czterech lat spojrzało na mój wózek inwalidzki i odeszło. Ale to, co stało się później, zszokowało wszystkich, łącznie ze mną.
Nazywam się Elellanar Whitmore i to jest historia o tym, jak przeszłam drogę od odrzucenia przez społeczeństwo do znalezienia miłości tak potężnej, że mogła zmienić samą historię.
Wirginia, 1856. Miałem 22 lata i uważano mnie za uszkodzony towar. Moje nogi były bezużyteczne od ósmego roku życia. Wypadek konny, który zmiażdżył mi kręgosłup i uwięził mnie w tym mahoniowym wózku inwalidzkim, zamówionym przez mojego ojca.
Ale oto, czego nikt nie rozumiał. To nie wózek inwalidzki uniemożliwił mi wyjście za mąż. To, co on reprezentował. Ciężar. Kobieta, która nie mogła stać u boku męża na przyjęciach. Ktoś, kto rzekomo nie mógł urodzić dzieci, nie potrafił prowadzić domu, nie potrafił wypełnić żadnego obowiązku, jakiego oczekuje się od żony z południa.
12 propozycji, które zaaranżował mój ojciec. 12 odrzuceń, każde brutalniejsze od poprzedniego.
„Nie da rady przejść do ołtarza”. „Moje dzieci potrzebują matki, która będzie je ścigać”. „Jaki sens, skoro nie może mieć dzieci?” Ta ostatnia plotka, całkowicie fałszywa, rozeszła się lotem błyskawicy po wirginijskim społeczeństwie. Jakiś lekarz spekulował na temat mojej płodności, nawet mnie nie badając. Nagle nie byłam tylko niepełnosprawna. Byłam ułomna pod każdym względem, który miał znaczenie dla Ameryki 1856 roku.
Kiedy William Foster, gruby, pijany, pięćdziesięcioletni, odrzucił mnie, mimo że mój ojciec oferował mu jedną trzecią rocznych zysków z naszego majątku, znałem już prawdę. Umierałem samotnie.
Ale mój ojciec miał inne plany. Plany tak radykalne, tak szokujące, tak całkowicie odbiegające od wszelkich norm społecznych, że kiedy mi o nich powiedział, byłem pewien, że się przesłyszałem.
„Oddaję cię Jozjaszowi” – powiedział. „Kowal. Będzie twoim mężem”.
Wpatrywałem się w mojego ojca, pułkownika Richarda Whitmore'a, właściciela 5000 akrów ziemi i 200 niewolników, pewien, że stracił rozum.
„Josiahu” – wyszeptałem. „Ojcze, Josiahu jest zniewolony”.
„Tak, wiem dokładnie, co robię.”
Nie wiedziałam, nikt nie mógł przewidzieć, że to desperackie rozwiązanie przerodzi się w najwspanialszą historię miłosną, jaką kiedykolwiek przeżyję.
Opowiem wam najpierw o Josiahu. Nazywali go brutalem. Miał 2 metry wzrostu, choć miał cal. 136 kilogramów solidnych mięśni, które ważył przez lata pracy w kuźni. Ręce, które mogły zginać żelazne pręty. Twarz, która sprawiała, że dorośli mężczyźni cofali się, gdy wchodził do pokoju. Ludzie się go bali. Zarówno zniewolony, jak i wolny, dawał mu przestrzeń. Biali goście odwiedzający naszą plantację gapili się i szeptali: „Widziałeś, jaki on jest wielki? Whitmore ma potwora w kuźni”.
Ale oto, czego nikt nie wiedział. Oto, co miałem odkryć. Josiah był najłagodniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkałem.
