I opowiadałam o mojej matce, która zmarła, gdy się urodziłam. O wypadku, który mnie sparaliżował, o poczuciu uwięzienia w ciele, które nie działało, i społeczeństwie, które mnie nie chciało. Byliśmy dwojgiem odrzuconych ludzi, którzy znaleźli ukojenie w swoim towarzystwie.
W maju coś się zmieniło. Obserwowałem Josiaha przy pracy w kuźni, rozgrzewającego żelazo, aż nabrało pomarańczowego blasku, a następnie nadającego mu kształt precyzyjnymi uderzeniami.
„Myślisz, że mogłabym spróbować?” – zapytałam nagle.
Spojrzał zaskoczony. „Spróbować czego?”
„Praca w kuźni. Kucie czegoś.”
„Eleanor, jest gorąco i niebezpiecznie i…”
„—i nigdy w życiu nie zrobiłam niczego wymagającego wysiłku fizycznego, bo wszyscy zakładają, że jestem zbyt delikatna, ale może z twoją pomocą.”
Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę, po czym skinął głową. „Dobrze, pozwól mi to bezpiecznie ustawić”.
Postawił mój wózek inwalidzki blisko kowadła, podgrzał mały kawałek żelaza, aż nadawał się do obróbki, położył go na kowadle, a następnie podał mi lżejszy młotek.
„Uderz dokładnie tam. Nie martw się o siłę. Po prostu poczuj, jak metal się porusza.”
Zamachnąłem się. Młot uderzył w żelazo z cichym łupnięciem. Ledwo zrobił wrażenie.
„Jeszcze raz. Napnij ramiona.”
Zamachnąłem się mocniej. Lepiej trafić. Żelazo lekko się wygięło.
„Dobrze. Jeszcze raz.”
Waliłem raz po raz. Palą mnie ręce. Bolą mnie ramiona. Pot spływa mi po twarzy. Ale wykonywałem pracę fizyczną, kształtując metal własnymi rękami. Kiedy żelazo ostygło, Josiah uniósł lekko wygięty kawałek.
„Twój pierwszy projekt. To niewiele, ale udało ci się”. Odłożył żelazko. „Jesteś silniejszy, niż myślisz. Zawsze byłeś silny. Potrzebowałeś tylko odpowiedniego zajęcia”.
Od tego dnia spędzałem godziny w kuźni. Josiah nauczył mnie podstaw. Jak nagrzewać metal, jak kuć, jak formować. Nie byłem wystarczająco silny do ciężkich prac, ale potrafiłem tworzyć małe przedmioty. Haki, proste narzędzia, ozdoby.
Po raz pierwszy od 14 lat od wypadku poczułem, że jestem w pełni sił fizycznych. Nogi nie dawały rady, ale ręce i dłonie działały. I w kuźni to wystarczyło.
Ale działo się coś jeszcze. Coś, czego nie mogłem kontrolować.
Czerwiec przyniósł inne objawienie. Pewnego wieczoru byliśmy w bibliotece. Josiah czytał Keatsa na głos. Jego czytanie poprawiło się do tego stopnia, że mógł sobie poradzić ze skomplikowanymi tekstami. Jego głos idealnie nadawał się do poezji. Głęboki, dźwięczny, nadający ciężaru każdemu wersowi.
„Piękno jest radością na zawsze” – przeczytał. „Jego piękno wzrasta. Nigdy nie przeminie w nicość”.
„Wierzysz w to?” – zapytałem. „To piękno jest trwałe”.
„Myślę, że piękno w pamięci jest trwałe. Samo piękno może przeminąć, ale pamięć o pięknie trwa.”
„Co najpiękniejszego kiedykolwiek widziałeś?”
Przez chwilę milczał. Potem: „Wczoraj w kuźni, pokryty sadzą, spocony, śmiejący się, wbijając ten gwóźdź. To było piękne”.
Serce mi podskoczyło. „Josiah, przepraszam. Nie powinnam była…”
„Nie”. Podjechałem wózkiem bliżej miejsca, w którym siedział. „Powiedz to jeszcze raz”.
„Byłaś piękna. Jesteś piękna. Zawsze byłaś piękna, Elellanar. Wózek inwalidzki tego nie zmieni. Niesprawne nogi tego nie zmienią. Jesteś inteligentna, miła, odważna i, tak, fizycznie piękna”. Jego głos stał się groźny. „Dwunastu mężczyzn, którzy cię odrzucili, to ślepi idioci. Zobaczyli wózek inwalidzki i przestali patrzeć. Nie widzieli ciebie. Nie widzieli kobiety, która nauczyła się greki tylko dlatego, że mogła, która czyta filozofię dla przyjemności, która nauczyła się kuć żelazo, mimo że miała niesprawne nogi. Nie widzieli niczego z tego, bo nie chcieli”.
Wyciągnąłem rękę i ująłem jego dłoń, jego ogromną, pokrytą bliznami dłoń, która potrafiła zginać żelazo, a moją trzymała, jakby była ze szkła. „Widzisz mnie, Josiah?”
„Tak, widzę was wszystkich. I jesteście najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek znałem.”
Słowa wyszły z moich ust, zanim zdążyłam je powstrzymać. „Chyba się w tobie zakochuję”.
Cisza, która zapadła, była ogłuszająca. Niebezpieczne słowa. Niemożliwe słowa. Biała kobieta i czarny niewolnik w Wirginii w 1856 roku. W społeczeństwie nie było miejsca na to, co czułem.
„Ellaner” – powiedział ostrożnie. „Nie możesz. My nie możemy. Gdyby ktokolwiek wiedział, to by…”
„—co by zrobili? Przecież już mieszkamy razem. Mój ojciec już mnie ci oddał. Co za różnica, skoro cię kocham?”
„Różnica tkwi w bezpieczeństwie. Twoim bezpieczeństwie. Moim bezpieczeństwie. Jeśli ludzie pomyślą, że to uczucie, a nie obowiązek.”
„Nie obchodzi mnie, co myślą ludzie”. Objęłam jego twarz dłonią, sięgając, żeby go dotknąć. „Obchodzi mnie to, co czuję. I po raz pierwszy w życiu czuję miłość. Czuję, że ktoś mnie widzi. Naprawdę mnie widzi. Nie wózek inwalidzki. Nie niepełnosprawność. Nie ciężar. Widzisz Ellanar. A ja widzę Jozjasza. Nie niewolnika. Nie bydlaka. Człowieka, który czyta poezję, tworzy piękne rzeczy z żelaza i traktuje mnie z większą życzliwością niż jakikolwiek wolny człowiek”.
„Gdyby twój ojciec wiedział.”
„Mój ojciec to zaaranżował. On nas połączył. Cokolwiek się stanie, jest po części jego odpowiedzialnością”. Pochyliłem się do przodu. „Josiah, rozumiem, jeśli nie czujesz tego samego. Rozumiem, że to skomplikowane i niebezpieczne. Może po prostu czuję się samotny i zagubiony. Ale musiałem ci to powiedzieć”.
Milczał tak długo. Myślałam, że wszystko zepsułam. Potem: „Kochałam cię od naszej pierwszej prawdziwej rozmowy. Od kiedy zapytałeś mnie o Szekspira i naprawdę wysłuchałeś mojej odpowiedzi. Od kiedy traktowałeś mnie tak, jakby moje myśli miały znaczenie. Kochałam cię każdego dnia od tamtej pory. Elellanar. Po prostu nigdy nie sądziłam, że będę mogła to powiedzieć”.
„Powiedz to teraz.”
"Kocham cię."
Pocałowaliśmy się. Mój pierwszy pocałunek w wieku 22 lat z mężczyzną, którego społeczeństwo uważało za nieistniejącego, w bibliotece pełnej książek potępiających nasze działania. Było idealnie.
Ale w Wirginii w roku 1856 doskonałość nie trwała długo. Nie dla ludzi takich jak my.
Przez 5 miesięcy Josiah i ja żyliśmy w bańce skradzionego szczęścia. Byliśmy ostrożni, nigdy nie okazywaliśmy uczuć publicznie, zachowując pozory sumiennego podopiecznego i wyznaczonego opiekuna. Ale w prywatności byliśmy po prostu dwojgiem zakochanych ludzi.
Mój ojciec albo tego nie zauważył, albo wolał nie zauważać. Widział, że jestem szczęśliwsza, że Josiah jest uważny, że układ się sprawdza. Nie pytał o czas, który spędzaliśmy sami. O to, jak Josiah na mnie patrzył, o to, jak się uśmiechałam, gdy do niego podchodziłam.
Zbudowaliśmy wspólne życie w ciągu tych pięciu miesięcy. Ja kontynuowałem naukę kuźni, tworząc coraz bardziej skomplikowane dzieła. On kontynuował czytanie, pochłaniając książki z biblioteki. Rozmawialiśmy bez końca o marzeniach o świecie, w którym moglibyśmy być razem otwarcie, o niemożności spełnienia tych marzeń, o odnajdywaniu radości w teraźniejszości pomimo niepewnej przyszłości.
I tak, staliśmy się sobie bliscy. Nie będę opisywać, co dzieje się między dwojgiem zakochanych ludzi. Powiem jednak: Josiah podchodził do intymności fizycznej tak samo, jak do wszystkiego ze mną – z niezwykłą delikatnością, troską o mój komfort, z szacunkiem, który sprawiał, że czułam się kochana, a nie wykorzystywana.
Do października stworzyliśmy własny świat w niemożliwej przestrzeni, do której zmusiło nas społeczeństwo. Byliśmy szczęśliwi w sposób, którego żadne z nas nie wyobrażało sobie jako możliwego.
Wtedy mój ojciec odkrył prawdę i wszystko legło w gruzach.
