Narratorka, Meredith, pielęgniarka, uczestniczyła w pogrzebie swojej babci Cassandry wraz z oddalonymi, chciwymi krewnymi, którzy przybyli tam tylko po to, by otrzymać spadek. Cassandra, bogata, ale uparta kobieta, zawsze nalegała, aby każdy osiągnął sukces samodzielnie, nigdy nie rozdając pieniędzy, ale dbając o to, by każdy miał zapewnione wykształcenie. Przez ostatnie sześć miesięcy życia Cassandry Meredith wprowadziła się do domu, by się nią opiekować, znosząc fizyczne i finansowe obciążenie bez znaczącego wsparcia finansowego ze strony babci. Ten akt szczerej lojalności odróżniał ją od reszty rodziny, która szybko krytykowała jej karierę pielęgniarki i zbywała ją podczas odczytywania testamentu.
Rodzina zebrała się w domu Cassandry, a prawnik, pan Johnson, szybko rzucił bombę: nikt nie otrzyma spadku. Chciwi krewni wybuchnęli wściekłością i niedowierzaniem, nazywając Cassandrę „starą wiedźmą”. Konfrontacja zaostrzyła się, gdy pies Cassandry, Berta, zaczął szczekać, co skłoniło matkę Meredith i wujka Jacka do bezdusznej sugestii uśpienia psa, ponieważ był stary i niechciany. Kierowana uczuciem do Berty i oburzeniem na okrucieństwo krewnych, Meredith zgodziła się przyjąć psa, mimo że jej umowa najmu nie zezwalała na zwierzęta i musiałaby płacić wyższy czynsz, w efekcie odziedziczając jedynie psa.
