To był po prostu zwyczajny poranek. Taki, w którym budzisz się stopniowo, na wpół pogrążony w marzeniach, używanysz się pod ciepłym kołdrą i stopniowo wkraczasz w dzień. Ale dla mnie ten bezpieczny początek będzie wkrótce dostępny i niepokojący.
Leżąc w łóżku, powoli mrugając, żeby się obudzić, coś, co przykuło moją uwagę. Tuż obok mnie na prześcieradle leżało kilka maleńkich, niebieskich – o idealnej formie, wręcz zbyt idealny. Były małe, starannie ułożone i umieszczone na celowo ułożone.
Na początku nie powszechnie rozumiany, co to jest. Może okruszki? Koraliki z czegoś? Ale kiedy się pochyliłem, poczułem się lepiej, poczułem uderzenie. To nie było jakieś zwykłe odłamki.
Wyglądały jak jajka.
Ciąg dalszy na stronie internetowej
