Adoptowałam głuche bliźnięta po tym, jak znalazłam je na ulicy – ​​12 lat później o mało nie upuściłam telefonu, gdy dowiedziałam się, co robią. Mam 41 lat i 12 lat temu moje życie zmieniło się na zawsze. Pewnego ranka jechałam na śmieci; na ulicach było cicho, a zimno szczypało mnie w policzki. Mój mąż, Julien, dochodził do siebie po operacji, więc już go nakarmiłam, zmieniłam mu opatrunki i wyszłam. Życie toczyło się swoim rytmem, ale tego ranka wszystko się zmieniło. Voir plus

Wybór serca, bez warunków

Rozpoczął się proces: wizyty domowe, ocena socjalna, formularze administracyjne. Potem nadeszła wiadomość: bliźniaki są całkowicie głuche.

Wiele rodzin poddałoby się w tym momencie. Wymieniliśmy z Julienem spojrzenia.

„Nauczymy się” – powiedzieliśmy po prostu.

Tydzień później Lina i Inès weszły do ​​naszego domu z dwoma fotelikami samochodowymi i wielkimi oczami. Pierwsze kilka miesięcy było intensywne: krótkie noce, ograniczony budżet i przyspieszona nauka języka migowego w ośrodku kultury.

Ćwiczyłam przed lustrem przed wyjściem do pracy. Julien przeglądał znaki późnym wieczorem. „Mleko”, „więcej”, „mama”, „tata”… Każdy gest stawał się zwycięstwem.

Kiedy bliźniaki po raz pierwszy dały znak „Mama”, zaparło mi dech w piersiach.

Dorastanie w odmienności… i duma z tego

W szkole musiałam walczyć o odpowiednie wsparcie i obecność tłumacza języka migowego. Musiałam tłumaczyć, że głuchota to nie słabość, a inny sposób postrzegania świata.

Lina rozwinęła talent do rysowania. Wyobrażała sobie kolorowe, nowoczesne, radosne ubrania. Inès natomiast uwielbiała budować, rozbierać i rozumieć, jak działają przedmioty.

W wieku 12 lat szkoła zorganizowała konkurs na stworzenie ubrań dostosowanych do potrzeb dzieci niepełnosprawnych.

„Nie wygramy, ale będzie nam to przydatne” – podpisywali, wzruszając ramionami.

Zaprojektowali bluzy, które nie ocierają aparatów słuchowych, spodnie, które łatwo się zakłada, metki, które nie drapią: ubrania zaprojektowane z sercem i do codziennego użytku.

Potem życie wróciło do normy.