Słabo drapała plastik, jej łapki wędrowały po krawędzi opakowania, jakby błagały: „Tu. Proszę. Właśnie tutaj”. Próbowałem unieść wieczko, ale nie drgnęło ani o cal. Zgięte. Zaklinowane. Może złamane. Rozpaczliwie szukałem sposobu, żeby je poluzować. Kolejne skomlenie. Każda sekunda wydawała się nieznośnie długa.
„Potrzebuję pomocy!” – krzyknąłem do radia, tracąc spokój. Wyrzuciłem z pamięci lokalizację. „Zwierzę jest uwięzione.” To poważna sprawa.”
Mój partner powiedział, że przyjdzie, ale nie mogłem czekać. Pobiegłem z powrotem do samochodu, chwyciłem mały łom, który trzymamy na wypadek nagłych wypadków, i pospiesznie wróciłem. Ręce mi się trzęsły – nie ze strachu, ale ze strachu przed spóźnieniem.
Kiedy wpychałem narzędzie w otwór, plastik zatrzeszczał. Szczeniak odsunął się, ale nie uciekł. Został tam, dysząc, z oczami utkwionymi w moich dłoniach. Mówiłem do niego bezmyślnie, tak jak się do kogoś mówi, gdy wszystko jest zagrożone.
