„Już prawie… tylko trzymaj się…”
Nacisnąłem. Ponownie. Pokrywa się poruszyła. Gorące, stęchłe powietrze wyleciało. Matka drżała słabo, język miała suchy, a oczy ledwo otwarte. Odchyliłem pokrywę szerzej i ostatnim wysiłkiem ustąpiła.
Próbowała wstać, ale upadła. Delikatnie ją podniosłem, podpierając jej ciężar ramieniem. Była o wiele lżejsza, niż powinna. Szczeniak podbiegł do niej i zaczął ją dziko lizać po twarzy, Jeśli próbowałem przywrócić ją do życia. To nie było coś „słodkiego” ani coś, czym można się podzielić – to była walka o przetrwanie, surowa i prawdziwa.
