A potem… niebo się zawaliło.
To nie był zwykły opad śniegu. To była biała burza, ryczący potwór, który pochłonął pasmo górskie w ciągu sześciu godzin. Świat zewnętrzny przestał istnieć, zastąpiony ścianą lodu, wiatru i śmierci.
We wsi wybuchła panika, gdy było już za późno. Słabe drzwi domów nie wytrzymały podmuchów wiatru. Zapasy drewna opałowego, które większość sprzedała lub nawet nie zadała sobie trudu, wyczerpały się w ciągu pierwszych dwóch dni. Drogi gruntowe zasypane były dwumetrową warstwą śniegu, odcinając wszelką nadzieję na ucieczkę lub ratunek.
Podczas gdy w miasteczku, 5 kilometrów dalej, pod ziemią, panował chaos i słychać było stłumione krzyki, 14-letnia dziewczyna stawiała opór.
Wnętrze koła wodnego było ciemne i duszne, ale wykopana przez nią boczna jaskinia działała. Ximena zbudowała sobie gniazdo z wielu warstw suchych liści, gałęzi sosnowych i własnego ciała. Rozpalała małe ogniska, mniej więcej wielkości pięści, podsycając je gałązkami, żeby nie udławić się dymem i móc oszczędzać resztki drewna na opał.
Dni stały się udręką psychiczną. Ciemność była niemal absolutna. Aby nie stracić zmysłów, liczył oddechy i drastycznie racjonował jedzenie: garść żołędzi i dwa łyki wody z topniejącego śniegu dziennie.
Bywały chwile całkowitej rozpaczy. Całe noce, gdy wiatr wył nad ujściem studni, jakby La Llorona próbowała wciągnąć ją do piekła. Zimno przenikało ją do kości, wywołując niekontrolowane drgawki. Jej żołądek burczał z ostrego bólu, który sprawiał, że zginała się wpół, szlochając bezgłośnie, by oszczędzać siły.
Prawie się poddała w piątym tygodniu. Głód i gorączka sprawiły, że miała halucynacje dotyczące matki, która prosiła ją, aby zamknęła oczy i odpoczęła raz na zawsze.
Ale wściekłość w niej zbudziła się. Obraz ojca rzucającego ją w proch na oczach wszystkich rozpalił ogień w jej piersi.
„Nie dam im tej satysfakcji” – wyszeptała, a jej usta były popękane i krwawiące. „Nie zamierzam umierać w tym dole”.
Czas przestał być mierzony zegarami, a zaczął uderzeniami serca. To było 82 dni. 82 dni pogrzebane żywcem.
Aż pewnego ranka dźwięk się zmienił. Ryk wiatru ucichł. W jego miejsce usłyszał ciche, miarowe kapanie. Światło sączące się przez otwór studni nie było już oślepiającą, złowrogą bielą lodu, lecz ciepłym, złotym odcieniem.
Z nogami drżącymi z powodu skrajnego osłabienia i braku sprawności, Ximena zaczęła się wspinać ku powierzchni. Wydostanie się zajęło jej prawie godzinę.
Gdy wychyliła głowę, uderzenie pozbawiło ją tchu.
Krajobraz był nie do poznania, a jednak piękny. Śnieg topniał, tworząc małe, lśniące strumyczki. Zapach petrichoru, wilgotnej ziemi i nowego życia wypełnił jego płuca. Wiosna odzyskała góry.
Ximena upadła na kolana w świeże błoto i rozpłakała się. Ale tym razem były to łzy triumfu. Żyła.
Wciąż słaba, opierając się na grubej gałęzi jak na lasce, ruszyła z powrotem do wioski. Chciała zobaczyć twarz ojca. Chciała zobaczyć twarze wszystkich, którzy się z niej śmiali, i wymazać im z pamięci, że ta „bezużyteczna” dziewczyna przetrwała furię natury.
Jednak gdy zbliżał się do pierwszych domów, uczucie triumfu w jego piersi przerodziło się w lodowaty niepokój.
Czegoś brakowało. Brakowało szczekania psów. Brakowało gdakania kur. Brakowało dymu unoszącego się z kominów.
Cisza we wsi była całkowita, absolutna, grobowa.
