Siostra Marka była tą, która odebrała list z żądaniem zaprzestania działalności. Przeczytała go na głos.
Kiedy skończyła, położyła je na środku stołu i nic nie powiedziała.
Moglibyśmy zrobić z nich perukę dla jego siostry.
Kilku gości odwróciło się, żeby spojrzeć na Brendę. Ale nikt się nie odezwał.
Brenda wpatrywała się w ciemny ekran telewizora. Wyglądała na mniejszą niż kiedykolwiek ją widziałem.
Ktoś na drugim końcu stołu wyszeptał: „Nie wiedziała o Lily?”
Brat Marka powoli pokręcił głową. „Wszyscy wiedzieliśmy o Lily. Tylko nie wiedzieliśmy, że Leo zapuszcza dla niej włosy”.
Głos Brendy był ledwie szeptem. „Ja… ja nie wiedziałam”.
Po kolacji goście zaczęli cicho wychodzić, zatrzymując się, żeby mnie uściskać. Siostra Marka ścisnęła moją dłoń i trzymała mnie.
„Po prostu nie wiedzieliśmy, że Leo zapuszcza dla niej włosy”.
Przeprosiłem i wyszedłem na zewnątrz, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza, bo nie mogłem już dłużej siedzieć przy tym stoliku.
Niedługo potem postanowiliśmy, że nadszedł czas, aby wyjechać.
Mark i ja szliśmy z dziećmi w stronę samochodu, gdy za nami otworzyły się drzwi wejściowe. Brenda pospieszyła za nami.
„Przepraszam” – powiedziała. „Nie wiedziałam. O obietnicy. O włosach. Nic o tym nie wiedziałam”.
Mark odwrócił się do niej. „Ale nie o to chodzi, mamo”.
„Nie my decydujemy, czy ci wybaczyć, Brenda” – powiedziałem. „Musisz porozmawiać z dziećmi”.
„Nie my decydujemy, czy ci wybaczyć”.
Brenda zobaczyła Leo i Lily stojących przy samochodzie. Lily była zdenerwowana i przyciskała Terry'ego do piersi. Leo stał obok niej, obejmując ją dłonią.
Brenda zatrzymała się kilka kroków dalej, a jej głos drżał.
„Przykro mi, kochani.”
