Decyzja już podjęta

Rozmowa była krótka i dziwnie uprzejma.

W pomieszczeniu rozbrzmiewał żargon korporacyjny — sformułowania takie jak  „zmiany organizacyjne”  i  „okres przejściowy”.

Ale znaczenie było oczywiste.

Moje biurko miało stać się jej biurkiem.

Skinęłam głową, starając się mówić spokojnie i profesjonalnie, chociaż poczułam ucisk w żołądku na myśl o tym, że decyzja została podjęta na długo przed rozpoczęciem tego spotkania.

Wtedy, gdy już wstawałem, żeby wyjść, mój kierownik sięgnął po stos folderów leżących na jego biurku.

Nieoczekiwana prośba

„Zanim wyjdziesz” – powiedział, przesuwając teczki w moją stronę – „czy mógłbyś skończyć te raporty do przyszłego piątku? To naprawdę pomogłoby w przejściu”.

Przez chwilę po prostu spojrzałem na stos.

Raporty wymagające wielu godzin pracy.

Raporty, które ułatwiłyby komuś pierwszy tydzień.

Ale nie sprzeciwiałem się.

Po prostu skinąłem głową, wziąłem teczki i wyszedłem z biura, niosąc dwie rzeczy:

Kartonowe pudełko z moimi rzeczami.

I burza emocji, których nie chciałam okazać.