Słońce dopiero wstawało, gdy Pasha poczuł w sercu niepokój, którego nie potrafił wyrazić słowami. Kiedy miał kilka lat, jego świat nagle się rozsypał. Matka — jego cały świat — zniknęła na zawsze. Malec stał skulony w kącie przyciemnionego pokoju, patrząc na nieznane twarze, które szlochały i szeptały, unikając jego oczu. Nie rozumiał niczego. Dlaczego w domu byli obcy ludzie? Dlaczego wszyscy ubrani są na czarno? Dlaczego mówią cicho, jakby złamano coś świętego? Nie pojmował… Voir plus

Dwa lata później ojciec poślubił Galinę. Nie próbowała zbliżyć się do Pashy. Znosząc go ledwo, każda jej wypowiedź była ostra, a spojrzenia pełne niezadowolenia. Każde jego potknięcie wywoływało gniew. Ojciec milczał, nigdy go nie bronił.

Pasha nauczył się tłumić ból w sobie. Żal, tęsknota, wspomnienia dawnej miłości matki — wszystko żyło w nim cicho, jak tajemnica, która przytłaczała coraz bardziej.

A dziś… dziś rana w sercu bolała najmocniej.

To były urodziny jego matki.

Obudził się z jednym pragnieniem: muszę iść na cmentarz. Muszę jej przynieść kwiaty — białe kalii. Jej ulubione. Pamiętał je z dawnych zdjęć, trzymane w dłoniach, zawsze lśniące przy jej uśmiechu.

Nie miał pieniędzy.

Odwiedził ojca.
„Tato… mógłbym prosić o trochę pieniędzy? Tylko niewiele, naprawdę ich potrzebuję…”

Zanim zdążył wyjaśnić, Galina wpadła z kuchni jak burza.
„Znów pieniądze?! Myślisz, że tata je produkuje? To nie bankomat!”

Ojciec podniósł rękę, by ją uspokoić.
„Poczekaj, Galina. Nie mówił jeszcze po co. Mów, synku, czego potrzebujesz.”
„Chcę kupić kwiaty. Dla mamy. Dziś są jej urodziny… białe kalii.”

Galina roześmiała się szyderczo, krzyżując ręce.
„Kwiaty? A może jeszcze kolację dla zmarłych? Idź po trawę z ogrodu, jeśli tak bardzo chcesz.”

„W ogrodzie ich nie ma,” odpowiedział Pasha cicho, ale stanowczo. „Kupuje się je tylko w kwiaciarni.”

Ojciec spojrzał mu w oczy przez chwilę, potem zwrócił się do Galiny: